zondag 11 januari 2015

Nu even iets anders


Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets op dit weblog heb geschreven. Mijn lieftallige echtgenote neemt dat de laatste jaren voor haar rekening. Maar recentelijk spoorde mijn wederhelft mij aan om weer eens iets te schrijven. “Waar moet ik dan over schrijven? Alles is toch al een keer gezegd” vraag ik wanhopig. “Nou gewoon, over de winter of iets anders of zo” zegt ze “Je verzint wel wat”. Hmm…Na enige dagen de aansporingen te hebben afgewimpeld met suffe excuses als geen tijd, geen inspiratie, writer’s block….werd de druk vandaag te hoog. Hier dus mijn bijdrage aan ons lang bestaande, en – tot ons grote genoegen – nog steeds veel gelezen blog.

Laat ik beginnen met de benzineprijs. De benzineprijs is hier gezakt naar een, althans door ons nog nimmer ervaren, prijs van 83 cent de liter. Met de vele kilometers die wij rijden levert dit toch een aardige kostenbesparing op. En natuurlijk is dit ook een populair gespreksonderwerp op straat. Desgevraagd aan een niet nader te noemen persoon: “ So, are you happy with the lower gas prices? Answer: Oh, for me it doesn’t matter, I always gas up for an even 20 dollars”. Okeeehhh…..

Zoals jullie al hebben kunnen lezen zijn Sabine en ik sinds begin November goed bezig. We proberen elke ochtend een uurtje te wandelen in Petroglyphs Provincial Park. Ik zeg proberen, want het lukt niet altijd. Gemiddeld halen we wel zo’n 5 a 6 dagen per week.  Toen we in November begonnen stonden we op om 6 uur en startten we om 6.45 met lopen maar de dagen werden korter dus moesten we ons tijdstip uitstellen en dat levert wel eens conflict op met het werk. We hebben even overwogen om met mijnwerkerslampen te gaan lopen maar na enig beraad hier toch maar van af gezien. Ook het weer ligt wel eens dwars. Dooiperiodes waardoor de route een ijsbaan wordt of zoals vorige week een graadje of – 25 met gevoelstemperatuur van -33……toch maar even niet.
Ik moet zeggen, het is een lekker begin van de dag. Goede workout en veel frisse lucht.  En we zien regelmatig herten en uilen. Ik had gehoopt dat het ook zou bijdragen aan enig gewichtsverlies, met name rond het middenrif, maar dat valt nog tegen. Vol verwachting klopt mijn hart elke ochtend als ik op de weegschaal ga staan maar het digitale venstertje is meedogenloos en doet mijn verwachtingen elke keer ruw uit een spatten. Regelmatig denk ik onder het genot van een biertje na over de mogelijke oorzaak, maar het blijft een raadsel!

Menig lezer van dit blog heeft persoonlijke ervaring met het rustgevende zacht ronkende geluid dat ik ‘s nachts al slapend doorgaans produceer. Om een voor mij onbekende reden schijnen Sabine en mijn dochters daar last van te hebben. Sabine wist mij ook te vertellen dat ik ‘s nachts regelmatig stop met ademhalen, iets wat ik uiteraard zonder meer naar het rijk der fabelen verwees. Maar enige tijd geleden gaf Ilana aan dat ze ‘s nachts eens naar mij lag te luisteren (creepy!!) en dat ze kon bevestigen dat Sabine gelijk had. Ok, zei ik, ik zal dit verhaaltje voor eens en altijd ontzenuwen. Ik ga naar mijn huisarts en vraag of er naar gekeken kan worden. Zo gezegd, zo gedaan. Een nachtje op bezoek in de slaapkliniek. Diagnose: zware slaap apneu ! Gemiddeld stop ik 70 keer per uur met ademhalen en slaap ik per minuut maar 30 seconden, halve nachten dus. De apneu pief was ronduit verbaasd dat ik in staat was een normaal gesprek met hem te voeren zonder in slaap te vallen en vond het bewonderenswaardig dat ik mijn auto nog niet om een boom had gekruld vanwege acute slaapaanvallen. Enfin, het resultaat is dat ik nu zuurstof toegediend krijg via een masker dat ik elke nacht draag. Het helpt, ik voel me een stuk energieker en uitgeruster maar het is niet echt comfortabel. Oh ja, de kans op een hartaanval is ook aanzienlijk minder. Toch ook wel fijn.
Helaas zie ik er niet echt knapper uit met dat ding, wat mij van mijn dochters al de bijnaam “de olifant” heeft opgeleverd ( ik hou nog steeds van ze hoor).

Het afgelopen jaar hebben we op 31 december weer uitgeluid met vuurwerk. Sabine stond erop dat we een pakketje kochten. “Het hoort er toch bij?” “Ja, schat, maar het vuurwerk hier sucks!” “Ach, misschien is het dit jaar wel beter”. “Ok, maar dan wel een pakket met vuurpijlen”.
Dus pakketje gekocht met wat bussen, romeinse kaarsen en weet ik veel wat, in ieder geval geen vuurpijlen. Het was weer een totale anti-climax! Poef poef en klaar. Het voordeel  is wel dat we de enige zijn in de weide omtrek die vuurwerk afsteken dus de knallen galmen wel lekker en het leedvermaak dat we onze buren die al om 9 uur naar bed zijn gegaan hebben wakker geknald is ook wel leuk.


Benieuwd wat het nieuwe jaar ons weer gaat brengen……wellicht schrijf ik wel weer een stukje op dit blog ☺