zaterdag 21 november 2015

Soms is het minder

Vaak schrijven we over de facetten van het Canadese leven die ons hier naar toe brachten en die, als het aan ons ligt hier voor altijd zullen houden. Maar natuurlijk zijn er ook tal van dingen hier die ons het hoofd doen schudden, ons irriteren of ons zeer boos maken.

Om met het laatste te beginnen, iets wat ons de afgelopen tijd zeer frustreert en ontmoedigd is de paranoide trekken van de Noord Amerikaanse samenleving, voornamelijk ingegeven en gevoed door onze buurman, de United States of America. Natuurlijk is dit geen nieuws en al veel langer het geval maar wat tot voor kort “only mildly annoying” was krijgt nu wel een beetje een eng tintje. Opeens is er een vreselijke ophef en vrees  om een groot contingent aan Syrische vluchtelingen toe te laten. Dit alom geprezen plan in zowel de USA als Canada voordat de aanslagen in Parijs plaats vonden is nu opeens niet meer zo fijn. Er zou namelijk wel eens een verdekte terrorist tussen kunnen zitten. Dus denken ze hier in Canada; misschien is het beter dat we wat meer de tijd gaan nemen om over dit plan na te denken en al deze mensen nog wat beter te screenen alvorens toe te laten (lees: misschien moeten we maar gewoon van het plan afzien). Kennelijk is het motto “Natuurlijk hebben we compassie maar alleen als wij zelf geen risico hoeven te lopen”.  Laten we voor het gemak maar vergeten hoeveel racistische idioten en ISIS aanhangers we binnen onze eigen landsgrenzen al hebben. Van de week hebben ze een moskee hier in Peterborough in de fik gestoken want alle moslims zijn natuurlijk terroristen
toch ?

Maar de heersende Canadese opinie  - natuurlijk altijd milder en minder uitgesproken dan onze bully buurman (we willen niemand echt boos maken!) – valt in het niets bij wat een paar van de Republikeinse kandidaten voor het presidentschap van de VS uitkramen. Donald Trump bijvoorbeeld roept: “Als ik president wordt stuur ik ze allemaal terug”. 
 Deze man wil onder meer: (i) alle, naar schatting 11.5 miljoen, illegale immigranten deporteren. Who cares dat vaders en moeders gescheiden worden van hun legaal in de VS geboren kinderen en (ii) een muur bouwen langs de hele grens tussen Mexico en de VS om de instroom van illegalen tegen te gaan. Seriously ? Het angstwekkende aan dit alles is dat Donald Trump, volgens de enquetes, de frontrunner is voor de Republikeinse kandidatuur.  De inwaartse gerichtheid, onwetendheid en stompzinnigheid van de gemiddelde (Noord)Amerikaan kent kennelijk geen grenzen. Het idee dat deze man een serieuze kans maakt om de volgende president te worden van de VS……God help us all!


Anyhoo……tijd voor de irritatie categorie, iets minder serieus geneuzel.
Ik, Wilco, stoor me nog al eens aan het rijgedrag van mijn Canadese medeweggebruikers (is dat een woord ?). Ik denk er serieus over na om mijn lokale MP (representative in parliament) te schrijven met het volgende voorstel:
-         = Dat alle automobilisten regelmatig getest worden op hun vermogen om op zijn minst de maximum snelheid     van 80 km op onze wegen te rijden. Niet 50, niet 60, gewoon op zijn minst 80. Slagen ze niet dan moet hun   rijbewijs terstond worden ingenomen.
-           =Dat alle automobilisten die remmen alvorens richting aan te geven, of pas richting aangeven als ze al       voorgesorteerd hebben, hun rijbewijs voor 30 dagen moeten inleveren.
-          =Dat alle automobilisten die helemaal geen richting aangeven  uit hun auto worden gesleurd, hun rijbewijs         moeten inleveren, en 30 dagen dwangarbeid in de Canadian Arctic moeten verrichten.

Het grote voordeel van dit plan is dat ik, met nog een handje vol andere mensen, het wegennet voor ons       alleen hebben. Ik denk niet dat mijn plan veel kans van slagen heeft maar je moet blijven dromen, toch ?



Mijn hoofd schudden deed ik deze week bij de Beer Store. Voor mij was een man die ongeveer een kwartier nodig had om alle lege flessen en bierdozen (geen kratten hier) uit zijn truck te laden en naar binnen te karren. Nee, hij had geen nieuw bier nodig. De hertenjacht was immers voorbij. Ja, deze man had de ondankbare taak om al het lege fust van de paar dagen jagen met zijn buddies in te leveren. Op mijn vraag hoe de jacht was vergaan was het antwoord; “niet zo goed. Het weer was te warm en het regende te veel”  Natuurlijk……… Heh, ik ben de eerste die me inschrijft voor een bier weekend met vrienden maar waarom ze dat hier moeten doen door in de middle of nowhere te gaan zitten en al die jacht crap mee te sleuren begrijp ik echt niet.

Klaar met klagen ! We kijken al weer uit naar onze ochtendwandeling morgen. Benieuwd wat de natuur ons weer gaat voorschotelen.
Groetjes !



zondag 30 augustus 2015

Campingtrip


Sabine en ik zijn er een paar daagjes tussen uit geweest. Dat gaat nu wat makkelijker nu onze dochters weer thuis wonen en voor de beestenboel zorg kunnen dragen. Dus op zondag met een volgeladen auto op weg naar Sault Ste.Marie waar we een motel hadden geboekt voor de eerste avond. Afstand van 730 km. Het weer begon goed maar naarmate we ons eindstation naderden werd het kouder en natter. We wisten al dat het “wat frisser” zou gaan worden maar dat vonden we niet zo erg, zolang het maar droog was. Niet dus….De tweede dag op weg naar onze kampeerplek aan Agawa Bay in Lake Superior Provincial Park. We hadden een plek geboekt dicht bij het strand. Leek ons wel lekker, het was immers nog zomer…… Mooie plek inderdaad maar vol op de wind die met flinke kracht vanaf Lake Superior blies. Lake Superior is niet zo maar een meer. Het is het grootste zoetwater meer in de wereld qua oppervlakte, ongeveer 82.000 km2. Jaarlijkse stormen zwepen het meer op tot golven van zo’n 6 meter hoog. De golven waren nu niet zo hoog maar toch zeker wel 1,5 meter. Met die wind en een graadje of 11 was het duidelijk dat we ons idee van ‘s ochtends hiken en ‘s middags lekker relaxen aan het strand wel konden laten varen.



Enfin, de tent maar opgezet en in de auto op weg naar onze eerste hike. Het park is iets groter dan we gedacht hadden, ongeveer 100 kilometer van Noord naar zuid. Onze camping lag aan de zuidkant en de 1ste trail die we gekozen hadden lag bijna aan de noordgrens. Dus nog effe een vet uurtje rijden. En toen begon het te regenen en is het die eerste dag en nacht niet meer droog geweest. De hike was leuk maar de diverse “Lookouts” waren helaas gehuld in nevel. Mijn good old hiking boots bleken hun beste tijd gehad te hebben want niet meer zo waterdicht. Na de trail maar even het park uitgereden naar Wawa, het dichts bijzijnde dorp, om wat extra zeil te kopen zodat we een provisorisch afdakje konden bouwen op onze kampeerplaats. We hebben dan wel een tent en een regenzeiltje er over maar we waren absoluut niet voorbereid op een natte campingtrip (zeg nou zelf, wie rekent er nu op regen ? ☺).

Nokomis trail 5 km



Gelukkig bleef het na de eerste dag droog en met een temperatuur van rond de 14 graden was het hiken eigenlijk prima. Niet te warm en geen insecten. Prachtige, pittige en afwisselende trails gelopen. We zijn nog wel even van camping plek gewisseld, iets meer beschut zodat we ook gewoon een kampvuurtje konden maken.  

Orphan Lake trail 8 km





De andere campingplek, beter...

Pinguisibi trail  6 km





Agawa rock trail 



The goose from Wawa


Op donderdag de boel weer ingepakt en op weg voor een meer dan 1.000 km lange route door Noord Ontario, van Wawa naar Timmins naar North Bay. De hoop was dat we onderweg veel wildlife zouden zien, voornamelijk moose en black bear. Helaas geen moose gezien, wel een aantal kraanvogels en Sabine zag een beer op een zijweggetje. Ik keek natuurlijk de andere kant op dus kan haar claim niet bevestigen noch ontkennen ! Ze ziet wel vaker beren op de weg dus ik heb zo mijn twijfels ☺ Overnachting in een motel in North Bay en op vrijdag het laatste stuk naar huis. Al met al ruim 2,200 km gereden. Ondanks het niet zo beste weer hebben we een leuke trip gehad en weer een extra stuk van Ontario gezien.


woensdag 15 juli 2015

Diploma

Dilpoma van College is binnen. Kim en Ilana zijn alle twee met honours geslaagd. Wat betekent dat ze een gemiddeld cijfer hebben van 3.8 uit 4. Jullie begrijpen natuurlijk wel dat we erg trots zijn op onze dochters.


Ilana heeft sinds eind mei een baan gevonden als cake decorator (taarten maken/versieren) bij de plaatselijke Foodland en Kim is deze week begonnen als cassiëre bij de Foodland. Op deze manier kunnen ze rustig de tijd nemen om de juiste baan te vinden waarvoor ze geleerd hebben. Kim heeft in de maand juni ook de cursus security met goed gevolg afgelegd dus dat certificaat is ook binnen. 

Eind mei zijn wij ( Wilco en Sabine) naar Algonquin Prov. Park geweest. Aangezien het al weer een hele tijd geleden was dat we een moose hadden gezien, besloten we een overnachting te doen vlakbij het park, zodat we zowel 'savonds als 'smorgens vroeg er op uit konden om een moose te spotten.
We hebben een paar trails gelopen en inderdaad, wat een geluk, 'savonds hebben we 5 moose gezien.  

  overstekende porcupine (stekelvarken)


woodpecker bezig geweest




In juni is er niet veel gebeurd, 1 juli was Canada day en zijn we naar Little Lake festival geweest, de band Hotel California trad op en zongen (hoe kan het ook anders) allemaal covers van The Eagles. Klonk erg goed met als afsluiting prachtig vuurwerk.

Verleden week zijn we ook weer eens aardbeien wezen plukken, was ook al weer 7 jaar geleden.Geloof dat dit de maand van de "doen we weer eens" is, want ook afgelopen  maandag hebben we net als verleden jaar weer frambozen geplukt. Ik geloof dat het fruit erg vroeg is dit jaar, want verleden jaar plukten we de frambozen pas in augustus. Heerlijk vers fruit,  veel ingevroren voor de smoothies, maar natuurlijk ook erg lekker in de yoghurt.





En zo is het al weer half juli. 
Vakantietijd, het plan is om eind juli een weekje te gaan kamperen, Met zijn tweetjes  gaan we naar Lake Superior Prov. Park, (ongeveer 9 uur rijden). In augustus gaan we dan nog een nachtje kamperen in Sandbanks Prov. Park met z'n 6-en.

We wensen iedereen een gezellige, zonnige vakantie toe en tot horens maar weer......

zondag 17 mei 2015

Mei

Eind april hebben we onze dochters verhuisd. Pfff wat een spullen  hebben de dames in 2 jaar tijd bij elkaar gespaard. Met een grotere U haul-truck en Wilco's auto reden we op maandagmorgen naar Ottawa. Daar aangekomen alles verder ingepakt, afgewassen, keuken gesopt, badkamer schoongemaakt enz. enz. Dinsdagmiddag 3.30 uur waren we weer thuis. Alles weer uitladen......En waar laat je dat alles..... Bedden in elkaar zetten....  De basement staat aardig vol, we moeten nog veel uitzoeken, maar voorlopig staat het daar goed.



Het eerste weekend van mei stond in het teken van een rëunie. Chris en Heleen kwamen ons opzoeken op hun reis door Ontario met als eindbestemming Nova Scotia, waar hun zoon een jaar studeert. Wij hebben elkaar leren kennen op een jongerenreis naar Amerika. En ja, dit was ook de vakantie waar wij (Wilco en Sabine) elkaar hebben leren kennen.  26 jaar elkaar niet gezien, wel contact gehouden via kerst-, trouw-verhuis en geboortekaartjes.
Wat  een geweldig gezellig weekend hebben we gehad, alsof we gisteren elkaar nog gezien hadden.
We hebben veel gelachen, gedronken, gegeten,  gewandeld, gekanoed .....







Gisteren hebben onze dochters, als bruidsmeisjes,  een bruiloft meegemaakt van hun vriendin Jessica.





Ilana :
Maar wat betekent het nou allemaal om een bruidsmeisje te zijn? Het is allemaal even anders dan in Nederland. In Nederland heb je af en toe kleine bruidsmeisjes die bloemen strooien, hier in Canada noemen ze hen "flower girls". Wij waren dus "bridesmaids", Jessica had er in dit geval 8, waarvan er 2 waren die de "Maid Of Honours" waren, die rol wordt gegeven aan de aller beste vriendinnen van de bruid.

Als bruidsmeisje moet je in Canada je eigen jurk betalen, ook moet je een deel betalen voor de ''bachelorette party" (een soort vrijgezellen feest) en Jessica had ook nog een 'Lingerie Shower', een feest waar je spelletjes speelt en lingerie geeft aan de bruid. En dan natuurlijk nog een cadeau kopen voor de bruid en bruidegom, het kostte ons ieder $500-600. Ouch!

Na de ceremonie gingen we naar een park om foto's te maken. In Canada maakt je pas foto's nadat het echtpaar getrouwd is, omdat de bruidegom de bruid niet mag zien totdat ze gaan trouwen. De eerste keer dat hij haar ziet is als ze naar het altaar loopt. Terwijl de bruid en bruidegom foto's maken, ook met de "groomsmen" en de ''bridesmaids'', is er dan een receptie voor familie en vrienden. Na de receptie begint het diner. Dan moeten de bridesmaids met een groomsman weer naar binnen lopen en wordt je naam geroepen over de microfoon om de hele 'wedding party' (dat worden we allemaal genoemd; bruid, bruidegom, bridesmaids and groomsmen) te introduceren. Na het eten is er weer iets anders wat niet vaak in Nederland gebeurt, de ''maid of honour'' en de ''best man'' geven dan een speech over het echtpaar. Vervolgens mogen de ouders iets zeggen en als laatste sluiten de bruid en bruidegom het af met hun eigen speech, en dan mag het dansen beginnen, en net zoals in Nederland is er een openingsdans van het bruidspaar en daarna dansen de ouders met het bruidspaar.

Het laatste dat anders is dat de bruid en bruidegom de papieren al invult voor dat de trouwerij begint, en dan tekent tijdens de bruiloft. Hier in Canada hoeft je dan niet meer naar het gemeente of stadshuis.

Het was erg leuk om dit allemaal voor het eerst mee te maken, ook al kost het een hoop geld.





dinsdag 14 april 2015

Sabine ziet Sara



Maart is stilletjes voorbij gegaan, niets gebeurt, dus ook niets te schrijven. 
Hoewel,  we zijn wel op visite geweest bij John en Laura, mensen die naast het Petroglyphs Park wonen. ’s Morgens vroeg om 7.00 uur waren we uitgenodigd om bij hen herten te komen kijken. Gedurende de winter, voeren ze de herten met maïs en appels. Elke morgen komen de herten eten en zo ook deze zaterdagmorgen. Mooie dieren en een prachtig uitzicht vanuit hun woonkamer.  



Ja, eindelijk was het dan zover. Sabine zag Sara. Het paasweekend stond daarom ook in het teken van verjaardagen, want ook de verjaardagen van Kim en Ilana vierden we. Op donderdagavond kwamen Kim en Ilana over uit Ottawa. Ook Jaelen en Dan waren van de partij. Op vrijdagavond zijn we met z’n 6-en naar de film geweest, op zaterdag shoppen,  ’smiddags taart , een prachtige  vanilla cake (gemaakt door Kim en Ilana) natuurlijk veel cadeautjes uitpakken, waaronder deze mooie ring van mijn dochters en ‘savonds uiteten  bij steakhouse Berc’s en de avond gezellig afgesloten met wat spelletjes. 





Op 1e paasdag, een heel gezellig paasontbijt en  ‘smiddags nog een lekkere verjaardagsappeltaart voor Kim en Ilana.  Helaas moesten Kim en Ilana op 2e paasdag weer naar school, dus op zondagavond zijn ze weer vertrokken. 


Op maandag was Sabine dan echt jarig, en werd ze toegezonden via skype  door haar broers en zussen. Een mooi lied met de toepasselijke melodie : En ik ben blij dat ik je niet vergeten bent…….



Ik wil nogmaals iedereen bedanken voor  de telefoontjes, de kaarten, alle berichtjes via Facebook, en natuurlijk voor de (opgestuurde) cadeautjes.  Altijd leuk als je zo verwend wordt.

Kim en Ilana moeten nog 2 weken naar school en dan zit het erop. Eind april gaan we dan ook naar Ottawa om het appartement leeg te halen en alle spullen terug te verhuizen naar huis.

En dan nog even over het weer. De sneeuw is zo goed als weg, hier en daar zie je nog een beetje sneeuw.  Stond ik een maand geleden nog op de schaats, afgelopen weekend was het 18=20 gr. en zijn we in de tuin bezig geweest.   
We wandelen nog steeds bijna elke ochtend en verleden week zagen wij deze uil toevallig zitten, voor de niet-facebookers heb ik hier nog een mooie foto van een Barred Owl.


Tot de volgende keer