zondag 18 november 2012

November......

 
Het duurde even maar daar zijn we weer. Halloween kwam, zag en ging. We hebben natuurlijk ook dit jaar weer pompoenen uitgesneden. Ilana had dit jaar haar eigen ontwerp gemaakt. (10 mei 2012 is de datum dat ze verkering kreeg met Dan). Er kwamen ook wat kinderen langs de deur, niet veel, maar genoeg om een goede reden te hebben om een doos snoep te kopen. En ja de overgebleven marsjes, twix, snickers en MM's komen echt wel op.



 
Op 4 november was er weer de Awards uitreiking van school. De Awards hebben betrekking op het afgelopen schooljaar (2011-2012). Kim heeft de Honour Roll gehaald en  Ilana heeft de Honour Roll en een Award voor Arts gehaald.  We zijn erg trots op onze dames. 







 



Het jachtseizoen is hier in Ontario weer in volle gang. Er zijn verschillende perioden waar je op verschillende dieren kunt jagen.  Het jagen op de herten is weer  afgelopen. Het jachtseizoen op herten met een geweer was van 5 tot 18 nov. en van 3 tot 9 dec. Met pijl en boog  heb je 3 perioden nl. 1 okt-4 nov, 19 nov.-2 dec en van 10 -31 dec. En dit geldt dan ook alleen maar voor onze regio. Zo zijn er bijna 100 regio's in Ontario met niet altijd dezelfde jachtseizoenen. Het jachtseizoen op ganzen, kalkoenen, moose, beren, wolven, coyotes e.d. hebben elk hun eigen seizoen. Om een voorbeeld te noemen: Waar wij wonen, in regio 74B, is het dus niet toegestaan om op zwarte beren te jagen. En zo heeft elk regio zijn eigen wetten op jagen. Onze buurman (die van 3 km verderop) heeft zijn buit naast zijn huis buiten hangen. Zo'n hert blijft daar gemiddeld 2-7 dagen hangen, het hangt af van de grootte van het dier. Ik begrijp dat het noodzakelijk is om de populatie zo onder controle te houden, maar toch zie ik zo'n hert liever op 4 poten, dan hangend aan 2.

Dat is althans de mening van Sabine. Ik Wilco, heb er geen problemen mee. Ik zou het zelf nooit doen maar het hoort bij dit land. Op de een of andere manier vind ik het passend, een eeuwen-oude verbondenheid van mens en natuur, zoals het altijd is geweest.......
November.............Onlangs de laatste bladeren van de driveway verwijderd, voordat de sneeuw komt. De bomen zijn helemaal kaal en steken scherp af tegen een donkere wolkenlucht. Stille getuigen van een naderende winter. ‘T is goed, zoals elke maand en elk seizoen hier goed is. Goed voor mij bedoel ik. Anders dan in Nederland is de natuur hier nadrukkelijk aanwezig. Ik voel me meer verbonden met de aarde en het samenspel tussen natuur en weer werkt op mij als doping. Geeft me kracht, doorzettingsvermogen en optimisme. Ik kan het gebruiken want niet alles loopt lekker. Op het werkvlak heb ik mijn draai nog steeds niet gevonden.
Ik ben nu ondernemer, mijn eigen baas. Ik doe veel dingen zoals ik het gewend was te doen toen ik nog in Nederland werkte in “fast paced environments”  bij PriceWaterhouseCoopers en NautaDutilh. Instant e-mail verkeer en dergelijke. In zakelijke zin vind ik dat vanzelfsprekend en ik dacht dat klanten prijs zouden stellen op snelle en efficiente reacties en goede communicatie. Helaas…….niets is minder waar.  Ik hou van dit land, ik voel me hier thuis maar ik mis de Nederlandse recht voor de raap, gaan met die banaan mentaliteit. Communicatie is hier veelal traag, processen stagneren, besluiten worden niet genomen. En waar de gemiddelde Canadees absoluut niet mee om kan gaan is confrontatie. Confrontatie is eng en waarschijnlijk gaat het om iets waar een beslissing over moet worden genomen en dat doen ze liever niet. Ik generaliseer en niet iedere Canadees is zo, maar het is wel een vrij algemeen karaktertrekje en ik vertel je, ‘t is behoorlijk frustrerend.
Ik doe veel aan “lead generation”. Ik heb programma’s en internet pagina’s die mensen uitnodigen om in contact met mij te komen voor informatie en hulp met koop/verkoop van een huis. Je zou denken dat mensen die reageren open staan voor zinvolle communicatie. Hmmm……Communicatie ziet er vaak als volgt uit. Ik stuur iemand een e-mail als reactie op een eerder verzoek of gestelde vraag (vaak beschik ik alleen over een e-mail adres). Vol verwachting klopt mijn hart als ik wacht op een reactie……die natuurlijk uit blijft. Als de verzonden e-mail al in de kelders van mijn vergetelheid is aan beland bromt opeens mijn Blackberry. Wonder oh wonder, een reactie. Euforie maakt zich van mij meester. Ik open de e-mail en al snel maakt de euforie plaats voor onvervalste verbazing. Het antwoord doet in niets vermoeden dat de persoon in kwestie mijn e-mail heeft gelezen, laat staan dat ik de informatie terug ontvang die ons een stap verder zou kunnen brengen tot het veronderstelde doel van onze communicatie. Strijdlustig als ik ben verzend ik een 2e e-mail, trachtend mijn bedoeling te verduidelijken. Na verloop van enige tijd ontvang ik weer een reactie. Met stijgende verbazing en frustratie constateer ik wederom dat we niets zijn opgeschoten. Pogingen om een telefoongesprek te arrangeren blijken nutteloos. Ik denk “Why the f… did you contact me if you don’t want to talk to me?”  Nadat mijn frustratie weer tot een aanvaardbaar niveau is gezakt  ben ik klaar om wederom een e-mail te sturen en ja, hierin stop ik wat kleine speldeprikjes bedoeld om een zinvolle actie van de andere persoon te ontlokken. Helaas…… een reactie blijft uit. Mijn blackberry bromt niet meer. Het is zo stil als een ochtend in het bos na pas gevallen sneeuw. Het beeld daarvan......aahhh…..daar is mijn doping weer! En zo gaan we weer door.
Groeten vanuit een heerlijk maar tegelijkertijd frustrerend Canada!